Goede voorbeelden

Home > Goede voorbeelden

 

* Wij vragen u, om goede voorbeelden aan te dragen voor de nominatie van de oudersaanzet trofee 2006.  info@oudersaanzet.nl 

trofee

* De uitreiking van de 1ste Oudersaanzet trofee. d.d. 2005.

Tineke Dassen, Stella Mariscollege:
“We hebben een heel reële afweging gemaakt”

Tineke Dassen, teamleider Basis Beroepsgerichte Leerweg van het Stella Mariscollege, voelt zich niet vereerd met de eerste Oudersaanzet Trofee. Ze vindt dat ze gedaan heeft wat ze moet doen, gelijke kansen voor iedereen en zien wat haalbaar is. Ze moedigt andere middelbare scholen aan om kinderen met Down Syndroom eveneens een kans te geven, maar ze waarschuwt tegelijk voor te hoge verwachtingen. “We houden vast aan ons eigen toelatingsbeleid.”

Jill is niet het eerste en enige kind met een beperking dat het Stella Mariscollege bezoekt. De school geeft ook les aan enkele kinderen met een gehoorstoornis. Toen de moeder van Jill in 2004 haar dochter aanmeldde, vond Tineke Dassen dat ze haar een kans moest geven. “De moeder had een ware kruistocht achter de rug langs Limburgse scholen en overal nul op het rekwest gekregen.”      
Jill kreeg een aangepaste IQ-test en samen met de zorgcoördinator van het Stella Maris college bezocht Tineke de lagere school die Jill had doorlopen. Ze voerden gesprekken met de ambulante begeleider en met de ouders. Wensen en verwachtingen werden uitgesproken en vastgelegd in afspraken en leerdoelen. Intern belegde Tineke een bijeenkomst met de docenten om ook hier het draagvlak te polsen. De reactie was overwegend positief, slechts één docent wilde niet meedoen, was bang dat ze dat niet aan zou kunnen. Besloten werd om Jill voorwaardelijk toe te laten. Na de Kerst zou een definitief besluit vallen. Tot die tijd waren docenten niet verplicht mee te werken.

Hulp
Jill doorliep de proefperiode met glans. Nu een jaar later zou Tineke haar niet meer willen missen. “Ik geniet ervan hoe ze zich weet te redden. Ze is vriendelijk, gezellig en behulpzaam. Haar klasgenoten accepteren haar, maar ze heeft er geen echte vriendinnen. In het begin maakte ik me daar zorgen over, maar haar begeleiders wisten me te overtuigen dat Jill daar waarschijnlijk anders mee om gaat dan wat wij daarvan verwachten. Je ziet aan Jill duidelijk dat ze zich hier goed voelt.Dat straalt ze ook uit.
Van onschatbare waarde noemt Tineke de hulpdocente die Jills moeder met behulp van haar PGB inhuurt: mevrouw Engels, zelf moeder van een kind met Down Syndroom en al jaren actief als ondersteunster volgens de Feuerstein-methode. “Zij heeft Jill voorbereidende lessen gegeven in wiskunde, Engels en biologie. Ze heeft ook de docente vervangen die niet wilde meedoen.

Ouders
Of Jill de school zal afmaken is niet zeker. “Het doel is niet gericht op het halen van een diploma ” zegt Tineke, “dat is niet het streven. Ze krijgt een aangepast leerprogramma. Ze is bovendien al 16 en officieel geldt er een leeftijdsgrens van 18 jaar. We willen in elk geval proberen haar zoveel mogelijk te leren.”
Tineke benadrukt dat er ook ‘gewone’ kinderen zijn die hun diploma niet halen of voortijdig de school verlaten. “Wat dat betreft is Jill geen uitzondering. Als iemand een leerachterstand heeft in combinatie met gedragsproblemen, dan zijn we daar niet de geschikte school voor. We moeten ook niet vergeten dat Jill voor iemand met Down Syndroom een bovengemiddelde leerling is.”
Behalve van de leerling zelf hangt volgens Tineke ook veel af van de ouders. “De moeder van Jill heeft ons alles op een presenteerblaadje aangereikt. Ze heeft ons gewezen op de verschillende subsidies. Er komt toch heel wat op je af, als school. Wat dat betreft heeft de moeder de Oudersaanzet trofee minstens evenveel verdiend.”